Moleculaire waterstof (H₂) wordt wereldwijd onderzocht vanwege de mogelijke invloed op verschillende biologische processen. Er zijn inmiddels duizenden wetenschappelijke publicaties verschenen en het onderzoeksveld blijft zich ontwikkelen.

Waterstof wordt op verschillende manieren toegediend. De twee belangrijkste toepassingsvormen bij mensen zijn het inademen van waterstofgas en het drinken van waterstofverrijkt water. Hoewel beide methoden hetzelfde molecuul gebruiken, verschillen ze in opname, blootstelling en de manier waarop de hoeveelheid waterstof wordt bepaald.

Op deze pagina vindt u een overzicht van de toepassingsgebieden, de verschillende toedieningsvormen en wat wetenschappelijk onderzoek laat zien over de gebruikte hoeveelheden.

Onderzoeksgebieden en toepassingen

Hieronder vindt u een overzicht van aandoeningen en onderzoeksgebieden waarvoor de mogelijke rol van moleculaire waterstof wordt onderzocht.

 

Diagram van werking van waterstoftherapie H2 en O2 in cellen

Twee manieren om waterstof toe te dienen: drinken en inhaleren

1. Waterstofinhalatie – waterstof inademen

Bij waterstofinhalatie wordt moleculaire waterstof via een neuscanule of ander inhalatiesysteem ingeademd. Vanuit de longblaasjes kan waterstof snel diffunderen naar het bloed en zich via de bloedsomloop door het lichaam verspreiden.

Inhalatie is een belangrijke toedieningsvorm binnen het wetenschappelijke onderzoek naar moleculaire waterstof. Onderzoekers meten daarbij onder andere de waterstofconcentratie in het bloed en onderzoeken hoe deze samenhangt met de ingeademde concentratie en de blootstellingsduur.

Wat is onderzocht?

In een humane studie uit 2012 onderzochten Ono en collega's de bloedconcentraties tijdens inhalatie van 3% en 4% waterstofgas. Bij drie patiënten werden de arteriële en veneuze bloedconcentraties nauwkeurig gevolgd. De concentratie steeg snel en bereikte na ongeveer 20 minuten een plateau. Na het stoppen van de inhalatie daalde de concentratie in het arteriële bloed eveneens snel.

De onderzoekers voerden daarnaast metingen uit bij tien andere patiënten. Daarbij bleek dat de gemeten bloedconcentraties tussen personen konden verschillen.

Ono et al. (2012) – A basic study on molecular hydrogen inhalation

2. Waterstofrijk water – waterstof drinken

Bij waterstofrijk water is moleculaire waterstof (H₂) opgelost in drinkwater. Na het drinken wordt de waterstof via het maag-darmkanaal opgenomen.

De concentratie wordt doorgaans uitgedrukt in ppm of mg/L. Bij water komt 1 ppm ongeveer overeen met 1 mg opgeloste waterstof per liter.

Voorbeelden van de hoeveelheid waterstof in drinkwater:

ConcentratieDrinkvolumeHoeveelheid H₂1 ppm500 ml0,5 mg3 ppm500 ml1,5 mg5 ppm500 ml2,5 mg8 ppm500 ml4 mg9 ppm500 ml4,5 mg

De hoeveelheid opgeloste waterstof is afhankelijk van de concentratie en het gedronken volume. Omdat waterstof een vluchtig gas is, spelen ook de opslag, temperatuur en tijd tussen productie en consumptie een rol.

Wat is onderzocht?

Een humane pilotstudie uit 2026 onderzocht de bloedconcentraties na het drinken van waterstofverrijkt water bij twaalf gezonde volwassenen. De onderzoekers vonden een meetbare stijging van waterstof in het bloed. De gemiddelde piek werd na ongeveer 43 minuten bereikt.

Het betrof een kleine studie met één innamemoment. De resultaten geven inzicht in de opname van waterstof uit drinkwater, maar stellen geen optimale hoeveelheid of gebruiksfrequentie vast.

Nedeljkovic et al. (2026) – Post-Ingestion Blood Hydrogen Kinetics

Hoeveel waterstof is nodig? Wat zegt onderzoek?

Er bestaat op dit moment geen algemeen vastgestelde optimale dosering voor waterstoftherapie. De hoeveelheid waterstof wordt bovendien op verschillende manieren uitgedrukt, afhankelijk van de toedieningsvorm.

Bij inhalatie zijn vooral de ingeademde concentratie, de gasproductie en de blootstellingsduur van belang. Bij waterstofwater gaat het om de concentratie in het water en het ingenomen volume.

Hoeveelheid bij inhalatie: ml/min, percentage en FiH₂

De productiecapaciteit van een waterstofgenerator wordt meestal uitgedrukt in milliliter per minuut (ml/min). Dit geeft aan hoeveel gas het apparaat produceert.

Maar de productiecapaciteit is niet hetzelfde als de hoeveelheid waterstof die iemand daadwerkelijk inademt of opneemt.

Daarom gebruiken onderzoekers ook de term FiH₂ (Fraction of Inspired Hydrogen). Dit is het aandeel waterstof in het gasmengsel dat daadwerkelijk wordt ingeademd.

De uiteindelijke ingeademde concentratie wordt onder andere beïnvloed door:

  • De waterstofproductie van het apparaat.

  • De hoeveelheid omgevingslucht die met het gas vermengd wordt.

  • De gebruikte neuscanule of inhalatievoorziening.

  • Het ademhalingsvolume en de ademhalingsfrequentie.

  • De duur van de inhalatie.

Nieuw onderzoek uit 2026: de betekenis van FiH₂

In april 2026 verscheen in Respiratory Research een onderzoek van LeBaron en collega's naar de relatie tussen de ingeademde waterstoffractie en de benodigde gasproductie.

De onderzoekers stellen dat FiH₂ een betekenisvollere maat is voor de daadwerkelijke blootstelling dan alleen de flow of de concentratie van het gas dat uit een apparaat komt.

Het onderzoek gebruikte literatuurgegevens en fysiologische computermodellering. De onderzoekers berekenden onder meer dat bij gemiddelde ademhalingsomstandigheden een absolute waterstofstroom van ongeveer 200–300 ml/min nodig zou kunnen zijn om circa 1% FiH₂ te bereiken via een neuscanule. De benodigde flow kan sterk verschillen door individuele ademhalingspatronen.

De genoemde waarden zijn modeluitkomsten en geen universele gebruiksadviezen. De optimale ingeademde concentratie is nog niet vastgesteld.

LeBaron et al. (2026) – Respiratory-physiology modeling of therapeutic hydrogen inhalation

Hoe lang wordt waterstof ingeademd?

In humane onderzoeksprotocollen worden verschillende blootstellingsduren gebruikt. In de studie van Ono et al. uit 2012 werd onder andere gedurende 30 minuten geïnhaleerd.

Een andere studie uit 2021 onderzocht langdurige inhalatie bij acht gezonde volwassenen. Zij kregen gedurende 24, 48 of 72 uur een gasmengsel met 2,4% waterstof via een high-flow-neuscanule. In deze kleine onderzoeksgroep werden geen klinisch significante bijwerkingen vastgesteld.

Deze onderzoeksopzet verschilt sterk van het gebruik van een thuisapparaat. De resultaten mogen daarom niet zonder meer worden vertaald naar algemene gebruiksadviezen.

Cole et al. (2021) – Safety of Prolonged Inhalation of Hydrogen Gas in Air in Healthy Adults

Inhaleren of drinken: wat is het verschil?

Beide methoden brengen hetzelfde molecuul in het lichaam, maar de route van opname verschilt.

KenmerkWaterstofinhalatieWaterstofrijk waterToedieningInademen via de luchtwegenDrinkenOpnameVia de longenVia het maag-darmkanaalHoeveelheidml/min en FiH₂ppm, mg/L en drinkvolumeOnderzoekOnder andere bloedconcentraties tijdens inhalatieOnder andere bloedconcentraties na innameBlootstellingAfhankelijk van ingeademde concentratie en ademhalingAfhankelijk van concentratie en ingenomen volume

Inhalatie kan leiden tot een snelle stijging van waterstof in het bloed. Bij waterstofwater is eveneens meetbare systemische opname aangetoond, maar het tijdsverloop is anders.

Er is nog onvoldoende rechtstreeks vergelijkend humaan onderzoek om te concluderen dat de ene methode onder alle omstandigheden een grotere totale opname oplevert dan de andere.

Veiligheid en dosering

De concentratie en samenstelling van het ingeademde gas zijn belangrijke aandachtspunten. Waterstof is brandbaar en bij het gebruik van waterstofgas moeten de technische uitvoering, ventilatie en veiligheidsvoorzieningen zorgvuldig worden beoordeeld.

Een hogere gasproductie betekent niet automatisch een betere toepassing. Ook de daadwerkelijk ingeademde concentratie en de omstandigheden waaronder het gas wordt toegediend zijn van belang.

Onderzoeksprotocollen zijn niet automatisch geschikt als individueel gebruiksadvies. De optimale combinatie van concentratie, blootstellingsduur en frequentie is nog onderwerp van onderzoek.

Verder lezen: de wetenschap achter waterstof

Wilt u meer weten over de biologische eigenschappen van moleculaire waterstof, de mogelijke werkingsmechanismen en de internationale wetenschappelijke ontwikkelingen?

Lees dan verder op onze pagina:

Wetenschap achter waterstof – onderzoek, werkingsmechanismen en internationale publicaties

Het NIVW volgt de internationale onderzoeksontwikkelingen en maakt wetenschappelijke informatie over moleculaire waterstof toegankelijk.

Deze pagina is bedoeld als wetenschappelijke informatievoorziening. De beschreven onderzoeksresultaten geven de stand van het onderzoek weer en vormen geen vastgestelde individuele doseringsrichtlijn of bewijs voor de behandeling van specifieke aandoeningen.